Sambas |
 |
De mooie streek Sambas ligt in West Kalimantan, op het eiland Borneo en tegen de grens met Maleisië. De regio bestaat uit 17 kleine districten met 183 dorpen. Drie etnische groepen leven met elkaar: de Malay, de Dayak en de Chinezen. De Malay zijn moslim, de Dayak meestal christen (protestant of katholiek) en veel Chinezen zijn boeddhist. Een derde van de bevolking – een half miljoen mensen – is heel erg arm. Het gemiddelde inkomen van de gezinnen is minder dan 0,73 eurocent per dag. 81% van de mensen is boer, maar de grond is meestal niet van henzelf. Ze verbouwen vooral rijst en fruit, zoals de in Indonesië bekende Sambas-sinaasappelen. In Sambas regent het gemiddeld elf dagen per maand, dus het klimaat is er behoorlijk nat.Weinig basisvoorzieningen In het gebied zijn basisscholen, maar sommige zijn moeilijk bereikbaar en de kwaliteit van het onderwijs is slecht. Een gedeelte van de kinderen is ondervoed of krijgt eenzijdige voeding. Veel kinderen onder de vijf jaar zijn daarom ongezond en de kindersterfte is hoog. De meest voorkomende ziektes, vooral bij kinderen, zijn infecties van de luchtwegen, spierziekten en diaree. Denque fever (knokkelkoorts), tuberculose en longontsteking nemen steeds meer toe. Sommige ziektes, zoals de mazelen en lepra, zijn tot stilstand gebracht. Het aantal mensen dat met een seksueel overdraagbare aandoening is geïnfecteerd, stijgt (inclusief het aantal mensen met hiv en aids). Dit is zorgwekkend. Het water in Sambas heeft een hoge zuurgraad en een hoog ijzergehalte. De bevolking drinkt daarom het liefst regenwater of water van bronnen uit de bergen. Het water uit waterleidingen is vaak modderig en mensen kunnen dat dus niet als drinkwater gebruiken. Ook is er een gebrek aan kennis over het belang van goede sanitaire voorzieningen. Vervoer over land onmogelijk Voor de economie is transport over zee belangrijk want door de slechte staat van de wegen is vervoer over land haast onmogelijk. Dat laatste is ook de reden waarom het moeilijk is om economische activiteiten goed op te zetten en verder te ontwikkelen. Onderwijs en toestand op scholen achterhaald Onze medewerker Anthea van den Berg bezocht het gebied in 2007 en zegt daarover: “Wat me bijbleef, zijn de kids en vooral het feit dat deze kinderen nauwelijks kind kunnen zijn. We bezochten een school in het dorp Kaliau en we hadden gevraagd of we een normale les konden volgen. Nou, dat hebben we geweten ook. Er stond een zeer strenge dame voor de klas in uniform. Ze sloeg met een liniaal op het bord en de kinderen moesten haar dan nadreunen. Toen ik het klaslokaal eens goed bekeek, werd ik daar niet vrolijk van. Er is geen gezellige speelhoek en ik zag geen posters aan de wand. Het gebouw is überhaupt niet geschilderd en de gaten zitten in het plafond. Het is er kleurloos en alles kwam kil over... We hadden gehoord dat de kinderen eigenlijk geen kinderliedjes kenden en we deden "hoofd, schouders, knie en teen" met ze. Als je dan ziet hoe die kinderen reageren. Hun ogen beginnen te stralen, een big smile op hun gezicht. Het was echt een nieuwe ervaring voor hen om gewoon lol te hebben. Dat deed me echt wat.” Hard werken aan verbetering levensomstandigheden Na een intensief onderzoek in 2006 is samen met de bevolking een groot ontwikkelingsprogramma opgezet. We richten ons vooral op de verbetering van de levensomstandigheden van kinderen en hun omgeving. Daarom liggen onze speerpunten in eerste instatie op onderwijs en gezondheidszorg. Duur van het project : 2008 - 2023 (de voorbereidingen lopen al sinds 2006) Totaalbereik : kinderen en volwassenen in 43 dorpen. Komend jaar ruim 91.000 mensen, in de toekomst nog 20.000 mensen extra Waarom deze speerpunten?
 Dit lost de regering op met een aantal kleine tijdelijke scholen op het platteland (alleen klas 1, 2 en 3), maar die locaties zijn niet geschikt voor de opening van een permanente school.Een andere reden is economisch. De kinderen moeten oppassen op jongere broertjes en zusjes of helpen om het gezinsinkomen op te krikken. Meisje werken vaak als huishoudster in Maleisië en jongens doen zwaar werk in de bosbouw of zagerijen in Riau of Maleisië. Het aantal onderwijzers in het achterland is te weinig waardoor de klassen veel te groot zijn en de kwaliteit van het onderwijs laag. Volgens een ambtenaar van het onderwijsdepartement in Sambas hebben onderwijzers sinds 1984 geen bijscholing gehad en dat zegt iets over het niveau van de lessen. 60% van de schoolgebouwen is behoorlijk beschadigd, vooral de basisscholen. Bovendien stellen de schoolbibliotheken weinig voor; de inhoud van 90% van de boeken is ouderwets en flink achterhaald.
Het grootste gezondheidsprobleem in Sambas is eenzijdige voeding of ondervoeding van kinderen onder de vijf jaar en van zwangere vrouwen en vrouwen die borstvoeding geven. Veel kinderen hebben een laag geboortegewicht. In het gebied leven nog diverse taboes rondom zwangere vrouwen en vrouwen die borstvoeding geven. Zo zouden ze bijvoorbeeld geen soep mogen eten. Veel zwangere vrouwen laten hun gezondheid niet checken, waardoor ze een flink ijzertekort hebben. Wat ook een rol speelt bij de ondervoeding van jonge kinderen is dat hun moeder vaak aan het werk is en dat oudere kinderen dan voor de kleintjes zorgen. Deze oudere kinderen zien niet altijd het belang in van goed en regelmatig eten. Daarnaast komen nog veel ziektes als malaria en aandoeningen aan de luchtwegen voor. Veel kinderen in het gebied zijn niet aangegeven en hebben geen geboortebewijs. Dat levert vaak administratieve problemen op. Vijfjarenplan Op dit moment maken we het meerjarenplan met de bevolking van Sambas. Daarom kunnen we nu alleen een kleine opsomming geven van wat er nog in 2007 en 2008 gaat gebeuren.  De gezondheid en scholing van kinderen moet flink verbeteren. Activiteiten die zullen plaatsvinden, zijn:Scholing
|
